Καλημέρα! Να είναι τυχερή και χαρούμενη!

"Η ζωή είναι σαν να κάνεις ποδήλατο.
Για να κρατήσεις την ισορροπία σου, πρέπει να συνεχίσεις τον δρόμο σου." Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Μυστικά νεότητας και ομορφιάς. Προπόνηση

Ναι, ναι, ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ! ...και άθληση, όπως ποδήλατο ή κολύμβηση, επίσης χορός και ..., τέλος πάντων - Η ΚΙΝΗΣΗ!
 Γιατί;
1) θα αυξήσεις την απόδοση της καρδιάς σου και τη λήψη οξυγόνου του σώματός σου. Αυτό επιτρέπει στην καρδιά σου να αντλεί αίμα πιο αργά και πιο αποτελεσματικά. «Η μέση διάρκεια ζωής της καρδιάς σου είναι 3 δισεκατομμύρια χτύποι» σου λέει ο Michael Lauer, του National Lung and Heart Institute. «Αν μπορέσεις να χαμηλώσεις τους ρυθμούς της καρδιάς σου, θα μπορέσεις να αυξήσεις και το προσδόκιμο ζωής σου».
2) Αν δεν χρησιμοποιήσεις τους μυς σου, θα σου φύγουν. Μακροπρόθεσμα, αυτοί οι μύες αντικαθίστανται με λίπος, σύμφωνα με έρευνες. Αυτό είναι ιδιαίτερα προβληματικό, γιατί μισό κιλό λίπους καταλαμβάνει 18% περισσότερο χώρο στο σώμα σου από μισό κιλό μυός. Ακόμα κι αν διατηρήσεις το βάρος σου καθώς μεγαλώνεις, η κοιλιά σου μπορεί και πάλι να φουσκώσει.
3) Η δύναμη του μυαλού σου αρχίζει να μειώνεται καθώς μεγαλώνεις. Μπορείς να επιβραδύνεις αυτήν την παρακμή με το να αλλάζεις την καθημερινή ρουτίνα σου. Κάνε τζόγκινγκ με την όπισθεν για λίγες δεκάδες μέτρα ή πλύνε τα δόντια σου με το «κακό» χέρι. Αυτό μπορεί να αυξήσει τη ροή αίματος στον εγκέφαλό σου και να θέσει ξανά σε λειτουργία νευρωνικές συνάψεις, σύμφωνα με τον Daniel Amien.
Η σωματική άσκηση έχει πολλαπλά οφέλη, καθώς διατηρεί σε φυσιολογικά επίπεδα το βάρος, συντηρεί υγιή τα οστά, τους μυς και τις αρθρώσεις, προάγει την ψυχική ευεξία και γενικά μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων νόσων, μεταξύ των οποίων ορισμένων μορφών καρκίνου.

ΚΑΝ`ΤΟ! ΜΠΟΡΙΕΣ! 

Τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας ξέρουν από ανηφοριές

Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ' αδύνατο
κρατάω στο χέρι το κλειδί
πιάνω το τιμόνι ο σφυγμός μου δυναμώνει
το έργο κάπου το 'χω ξαναδεί

Ήμουν μικρό παιδάκι με καθαρή καρδιά
είχα τ'ονειρό μου, το ποδήλατό μου
κι όλα έμοιαζαν σωστά
έγινα δεκάξι, κι όλα ήταν εντάξει
είχα μια ζωή μπροστά

Το ποδήλατό μου, ήταν πάντοτε δικό μου
και με πήγαινε πολύ μακρυά
μέσα στη Σαχάρα, σαν την πιο βαθιά λαχτάρα
μ' οδηγούσε πέρα απ' τη χαρά

Και τώρα στον αγώνα, ξανά απ' την αρχή
Φόρτσα στο πεντάλι, να 'ρθουνε κι οι άλλοι
πάμε για ορθοπεταλιές
τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας
ξέρουν από ανηφοριές

Στίχοι: Δαβαράκης Άρης, μουσική: Νικολόπουλος Χρίστος, ερμινεία: Μακεδόνας Κώστας