Φυτά: Αγριάδα

Αγριάδα, άγλωσσο, αγρόπυρο, άγρωστη, άγραστη,
(Couch grass-Elytrigia repens, Elymus repens, Agropyron repens, Triticum repens )
Ο Culpeper το 1653 γράφει: αν και ένας κηπουρός θα έχει άλλη άποψη για την αγριάδα, ο γιατρός κρατεί 2 στρέμματα με αγριάδα που αξίζει τα διπλά από 20 στρέμματα καρότα…
 John Parkinson το 1640 γράφει: η αγριάδα όχι μόνο διαλύει τις πέτρες στην κύστη, αλλά ανοίγει και τα βουλώματα στο συκώτι και στη χοληδόχο κύστη, υποδεικνύοντας ότι ίσως βοηθάει να διαλύσει ακόμα και τις πέτρες στη χολή.
 Στην εποχή μας
Η επιτροπή Ε, η ειδική ομάδα που εγκρίνει την ασφάλεια των βοτανικών φαρμάκων για την Γερμανική κυβέρνηση, έχει εγκρίνει την αγριάδα για τη θεραπεία της βρογχίτιδας και της λαρυγγίτιδας όπως επίσης για τις μολύνσεις της κύστης και της πέτρες των νεφρών. Επίσης χρησιμοποιείτε μαζί με άλλα βότανα για τις αρθρίτιδες και τους ρευματισμούς. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις με παραδείγματα που έχει χρησιμοποιηθεί η αγριάδα σαν φάρμακο στην Ευρώπη όπως για το συκώτι και τα προβλήματα της χολής, ακόμη και ίκτερο.
 Τέλος τα ζώα … οι σκύλοι και οι γάτες το τρώνε σαν φυσικό καθαριστικό, και οι ιδιοκτήτες αλόγων την προσθέτουν στην τροφή τους για να καλυτερεύσουν το τρίχωμά τους.
Πηγή: www.ftiaxno.gr

* Η αγριάδα περιέχει μία βλεννώδη ουσία, την τριτισίνη (φρουκτοζάνη) σε ποσοστό 8%, ινοσιτόλη 3%, μανιτόλη, σταθερό έλαιο, βιταμίνες Α και Β, γλυκοσίδιο βανιλλίνης, σαπωνίνη, φυτική κόλλα, σιλικούχο κάλιο, σίδηρο, μικρή ποσότητα πτητικού ελαίου (κυρίως αποτελούμενο από αγροπυρίνη η οποία έχει αποδειχθεί ότι διαθέτει αντιβιοτικές ιδιότητες ευρέως φάσματος).
*Η βασική ιδιότητα για την οποία είναι γνωστή η αγριάδα, είναι η ανακούφιση που προσφέρει στα συμπτώματα από προβλήματα του προστάτη.
* Διουριτική, μαλακτική, αντι-μικροβιακή δράση. Για κυστιτιδα, ουρηθρίτιδα, προστατίτιδα, ίκτερο, ηπατίτιδα, αρθριτικά, πέτρα στα νεφρά, χολοκυστίτιδα, λειτουργία εντέρων και στομάχου
Λόγω των αντιφλεγμονωδών ιδιοτήτων της αγριάδας χρησιμοποιείται και σαν αντισηπτικό του ουροποιητικού συστήματος σε περιπτώσεις κυστίτιδας και ουριθρίτιδας αλλά και σε προβλήματα των νεφρών. Μειώνει επίσης τα επίπεδα της χοληστερίνης. Χάρη στην τριτισσίνη που περιέχει (ουσία που έχει παρόμοια δράση με την ινσουλίνη) χρησιμοποιείται ως βοηθητικό στην ασθένεια του διαβήτη.
Σε προβλήματα υπέρτασης βοηθά σημαντικά μόνη της ή σε συνδυασμό με φύλλα ελιάς.
Οι πλύσεις και οι κομπρέσες με αφέψημα ή εγχυμα αγριάδας ανακουφίζουν τους πόνους από ρευματισμούς, αρθριτικά και τις ασθένειες του δέρματος.
Αφέψημα: Ρίχνουμε δύο κουταλιές του τσαγιού κομμένο ρίζωμα σε ένα φλιτζάνι νερό και το σιγοβράζουμε για 10 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε εώς τρεις φορές την ημέρα.
Βάμμα: 2-4ml τρεις φορές την ημέρα.
*Κυρίως συλλέγουμε το ρίζωμα στις αρχές του φθινώπορου (Σεπτέμβριο-Οκτώβριο)
Πηγή: www.bioart.gr

Η αγριάδα θεωρείται γενικά άριστο διουρητικό , που συστήνεται ιδιαίτερα στην παιδική θεραπευτική, ενώ είναι αποτελεσματική κατά της έμφραξης των αδένων και κατά του εκζέματος. Το απόζεμα (πτισάνη) της αγριάδας (σύμφωνα με το Foureroy τα βλαστάρια και τα φύλλα είναι πιο αποτελεσματικά από τις ρίζες) είναι φάρμακο γνωστό σ ' όλο τον κόσμο, που χρησιμοποιείται για μαλακτικό, δροσιστικό , διουρητικό και αντιφλεγμονώδες, ιδιαίτερα σε οξείες αρρώστιες και διαλείποντες πυρετούς (θέρμες), γαστρεντερικές φλεγμονές, φλεγμονές των ουροφόρων οδών του προστάτη, ηπατικούς και νεφρικούς κολικούς, ίκτερους κτλ. Το απόζεμα αυτό της αγριάδας, μαζί με γλυκόριζα, χρησιμοποιείται ως αντιδιψικό , αντιπυρετικό και διουρητικό. Ένα πυκνό αφέψημα αγριάδας εξάλλου, σύμφωνα με το Schenk, είναι θαυμάσιο φάρμακο κατά των οργανικών παθήσεων του στήθους και τουστομαχιού, ιδιαίτερα μάλιστα του πυλωρού , καθώς αποκαθιστά την τέλεια λειτουργία του.Τέλος, στην αγριάδα αποδίδονται θεραπευτικές αρετές σε περιπτώσεις χολολιθίασης και ψαμμίασης των νεφρών (καθώς και σε περιπτώσεις ίκτερου), ενώ χρησιμοποιείται ακόμα για τις ασθένειες του συκωτιού, την κιτρινάδα, αυξάνει τη ρευστότητα του αίματος και συστήνεται κατά της φλεγμονής της ουροδόχου κύστης
 Διαβάστε περισσότερα http://alttherapy.blogspot.com/2012/10/blog-post_1894.html#ixzz2WhCsdglW

Φυτά: Αγριαγκινάρα και Γαϊδουράγκαθο

Χτες αγόρασα στον παγκο με λαχανικά ένα χόρτο. Όταν ρώτησα "Τι όνομα έχει;" Η απάντηση  ήταν "αγριαγκινάρα". Όταν μπήκα στο ίντερνετ για να διαβάζω τι καλό κάνει αυτό το φύτο βρήκα ότι αγριαγκινάρα λένε και γαϊδουράγκαθο. Αλλά μετά ανακάλυψα ότι είναι 2 διαφορετικά φυτά:
αγριαγκινάρα (Cynara cardunculus) και
γαϊδουράγκαθο (Silybum marianum/Cardus marianus), σίλυβο το μαριανό 

Οι αρχαίοι έλληνες χρησιμοποιούσαν την αγριαγκινάρα (Cynara cardunculus) ως διουρητικό, εφιδρωτικό, αντι-ρευματικό και χολαγωγό. Αυτό το φυτό καταπολεμούσε τις τροφικές δηλητηριάσεις και τις ασθένειες στο συκώτι. Στο XVIII-XIX αιώνα τα φύλλα της αγριααγκινάρας χρησιμοποιούνται ευρέως για την αντιμετώπιση ίκτερου, σκορβούτο, οίδημα, ρευματισμούς, χρόνιους πόνους, ορισμένες ασθένειες της καρδιάς, που οδηγούν σε οίδημα. Περιέχει βιταμίνες Α, Β, Ο, ασβέστιο και φώσφορο. Έχει ακόμα την εξαίρετη ιδιότητα να απομακρύνει τη χοληστερίνη από το αίμα. Ενεργεί ακόμα κατά των κνησμών του δέρματος και κατά του τεταρταίου πυρετού. Η αγριαγκινάρα επίσης αυξάνει την όρεξη.
* Σύμφωνα με http://www.agromes.com  η σιλυμαρίνη της άγριας αγκινάρας, (η έρευνα δερματολόγων του Πανεπιστημίου Ιατρικής του CaseWestern) έχει την ιδιότητα να “ελέγχει” την παραγωγή των ελευθέρων ριζών και να περιορίζει τη δραστηριότητά τους. Η σιλυμαρίνη είναι ένα τόσο ισχυρό αντιοξειδωτικό, όπου χρησιμοποιείται επίσης και στο εσωτερικό του οργανισμού για την καταπολέμηση πολλών ασθενειών του ήπατος. Περιέχει μεγάλες ποσότητες ινωδών ουσιών που όπως έχομε συχνά αναφέρει, παρόλο του ότι οι ουσίες αυτές δεν περιέχουν θρεπτικά στοιχεία, αποτελούν ωστόσο ένα αποτελεσματικό μέσον για τον καθορισμό του οργανισμού από τοξίνες, προλαβαίνουν υψηλή χολιστερόλη ή ακόμα καρδιακά νοσήματα, υψηλή πίεση, ζαχαροδιαβήτη και καρκίνο του παχέος εντέρου. Φρέσκια ή κατεψυγμένη, μισή κούπα καρδιές άγριας αγκινάρας περιέχει 5 περίπου γραμμάρια ινωδών ουσιών, κάπου 20% της απαιτούμενης ημερήσιας ποσότητας για σωστή λειτουργία του οργανισμού.
Οι άγριες αγκινάρες είναι επίσης καλή πηγή μαγνησίου που είναι γνωστό ότι βοηθά στη μείωση υψηλής πίεσης του αίματος. Το μαγνήσιο είναι επίσης γνωστό ότι σταθεροποιεί τους χτύπους της καρδιάς.
Οι άγριες αγκινάρες είναι επίσης κατάφορτες με Βιταμίνη Β, τόσο απαραίτητη στις εγκύους γυναίκες, για την σωστή ανάπτυξη του εμβρύου. Σημαντική είναι επίσης και η Βιταμίνη C που βρίσκεται στην αγκινάρα.

Το γαϊδουράγκαθο η σίλυβο το μαριανό  μοιάζει με την αγριαγκινάρα και εμφανισιακά και με πολλές θεραπευτικές ιδιότητες όπως:
• Εφιδρωτικές, χολαγωγές, διουρητικές, τονωτικές, κατά των κολικών, της δυσεντερίας και της υπότασης.
• Έχει ευεργετική επίδραση στο ήπαρ ενισχύοντας την δημιουργία νέων κυττάρων, ενώ με τις ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες του καταπολεμά τα προβλήματα που δημιουργούνται από την καταστροφική δράση των ελευθέρων ριζών. • Χρησιμοποιείται ακόμη για την παραγωγή γάλακτος κατά την διάρκεια του θηλασμού αλλά και κατά της ψωρίασης, στη προστασία του συκωτιού από λοιμώξεις, κατανάλωση αλκοόλ ή χημειοθεραπείες.
Διαφορά μεταξύ γαϊδαράγκαθο και αγριαγκινάρα είναι ότι τα φύλλα του γαϊδαράγκαθου είναι πράσινα με χαρακτηριστικά άσπρα σημάδια σαν φλέβες και τα λουλούδια του έχουν χρώμα βυσσινί.  Επίσης αυτό το φυτό αναφέρεται και ως Μαριανό γιατί θεωρήθηκε από την παράδοση ότι οι άσπρες κηλίδες των φύλλων προέκυψαν από τις σταγόνες γάλακτος της παρθένου Μαρίας που έπεσαν σ’ αυτά. Η ονομασία του γαϊδουράγκαθο οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελεί νόστιμη επιλογή των γαϊδουριών τα οποία το τρώνε χωρίς να πληγώνονται.
*
Οι πρώτες αναφορές στο φυτό έγιναν από τον Θεόφραστο κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. όπου αναφέρεται με το όνομα "Πτέρνιξ". Στη συνέχεια ο Δισκουρίδης συνιστά το "Μέγα Κενταύριον", η "Σόλυβον" για την επούλωση των πληγών.
Σήμερα είναι ο πιο μελετημένο φυτό για τη θεραπεία ηπατοπαθειών.
**
Στη βοτανοθεραπευτική χρησιμοποιούνται κυρίως οι σπόροι.H ρίζα και τα φρέσκα νέα φύλλα του τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα αλλά πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν οι αιχμηρές άκρες τους. Τα κεφάλια του μπορούν να φαγωθούν όπως οι αγκινάρες πριν ανθίσουν, αλλά είναι πολύ πιο μικρά. Οι ξεφλουδισμένοι μίσχοι του τρώγονται ωμοί ή μαγειρεμένοι, είναι εύγευστοι και θρεπτικοί και μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως το σπαράγγι ή το ρεβέντι ή να προστεθούν σε σαλάτες την άνοιξη. Τα άλλα μέρη του φυτού επίσης χρησιμοποιούνται φαρμακευτικά αλλά έχουν χαμηλότερες περιεκτικότητες σε δραστικές ουσίες.

***
Χορηγείται σε όλα τα προβλήματα της χοληδόχου κύστης καθώς αυξάνει την έκκριση και την ροή της χολής από το ήπαρ και της χοληδόχου κύστης. Είναι αντίδοτο σε δηλητηριάσεις από μύκητες του γένους Amanita καθώς και από άλλες τοξίνες του περιβάλλοντος. Χρησιμοποιείτε ακόμα σαν δυναμωτικό του εγκεφάλου και της μνήμης, σαν καταπραϋντικό στη καταρροή και στη πλευρίτιδα. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε η αντικαρκινική, η νευροπροστατευτική αλλά και η καρδιοπροστατευτική του δράση λόγο της μείωση της χοληστερόλης που προκαλεί. Επιστημονικές αποδείξεις της σημαντικής αντικαρκινικής ιδιότητας του γαϊδουράγκαθου μπορείτε να βρείτε εδώ:http://www.sciencedaily.com/releases/2007/11/071114111149.htm
Πηγη: diadrastiko: Γαιδουράγκαθο βοηθά στο συκώτι και την αποτοξίνωση από χημειοθεραπείες

Ο σολομός στη γλάστρα!

Επιτέλους ήρθε η καλύτερη φίλη μου! Ποιά είναι και γιατί την αγαπάω τόσο πολύ; Γιατί είναι πολύ καλή!!! Το ονομα της είναι Γλυστρίδα η Αντράκλα ( «Γλυστρίδα» πιό πολύ αρέσει στις γυναίκες, «Αντράκλα» στους άντρες. Για ποιό λόγο θα καταλάβετε αργότερα!) Για όλα τα προβλήματα υγείας που σήμερα καταπολεμούνται από τα λιπαρά οξέα ωμέγα-3 και στα οποία συμπεριλαμβάνονται οι φλεγμονές, τα προβλήματα στην καρδιά, οι στομαχικές διαταραχές, ο πόνος και ο πυρετός, τα προβλήματα του ουροποιητικού και του πεπτικού συστήματος η γλυστρίδα βρίσκει λύση επειδή είναι πολύ καλή φυτική πηγή ωμέγα-3 λιπαρών οξέων (που επησεις κατεβάζουν τη χοληστερίνη) και αντιοξειδωτικών, όπως και βιταμίνης C, βιταμίνης D, βιταμίνη Ε, σιδήρου. Γι`αυτο όταν ο γιατρός σας λέει «να θάτε σολομό!» (κοστίζει πάρα πολύ και γύρω είναι οικονομική κρίση) μπορείτε να χρησιμοποιήσετε άλλη εναλλακτική λύση απ`τον κήπο σας η απ`την γλάστρα σας.
Η χρήση της γλυστρίδας ως θεραπευτικό φυτό στην Ευρώπη, το Ιράν και την Ινδία, έχει ιστορία τουλάχιστον 2.000 ετών και πιθανότατα καταναλωνόταν ως λαχανικό πολλά χρόνια πριν. Στην αρχαία Ρώμη η γλυστρίδα χρησιμοποιείτο για θεραπεία των πονοκεφάλων και της δυσεντερίας, των σκωλίκων των εντέρων και των δαγκωμάτων από σαύρες. Ο Διοσκουρίδης την για το έλκος του στομάχου, τα νοσήματα της σπλήνας και τον πονοκέφαλο. Ενώ ο Πλίνιος επεκτείνει ακόμα περισσότερο τις θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού και την αποκαλεί « φυλαχτό για κάθε κακό». Επίσης ο Γαληνός δεν την αντιμετωπίζει μόνο ως βρώσιμο χόρτο αλλά στα συγγράμματα του μιλά για την εξαιρετική δύναμη του χυμού των φύλλων της. Απαλλάσσει το συκώτι από υπεραιμία γι’ αυτό λέγανε «γλυστρίδα και νερό συκώτι δροσερό». Επίσης, παλαιά τη συνιστούσαν στους πάσχοντες από αιμορροΐδες. Κοπανισμένη επιτίθεται σε εγκαύματα. Βοηθά στην κολίτιδα και είναι κατά των αμοιβάδων. Επίσης σταματάει τον πονοκέφαλο που προκύπτει από δίψα ή ζέστη, αλλά και την ίδια τηνδίψα βάζοντας 2-3 φύλλα κάτω από τη γλώσσα. Τρώγοντας γλιστρίδα το καλοκαίρι καθαρίζει το αίμα και χαμηλώνει την πίεση. Περιορίζει την έναρξη της καρκινογένεσης µειώνοντας τις οξειδωτικές βλάβες στο DNA. Περιορίζει, επίσης, την ανάπτυξη των όγκων, αφού δηµιουργηθούν, παρεµποδίζοντας την πρόσληψη αυξητικών παραγόντων από τα καρκινικά κύτταρα.
Όταν βράσεις τη γλυστρίδα έχει μια γλυστερή υφή. . Γι`αυτό για κάποιον που είναι αθυρόστομος και φλύαρος λένε «Γλυστρίδα ’φαγες και γλυστρά το στόμα σου;»
* Ο Αγάπιος : "Σταματά τον πόλεμο της σάρκας και την καούρα του στομαχιού, ανακουφίζει τα έντερα και ξεμουδιάζει τα δόντια. Όταν όμως έχεις φάει ξινές γεύσεις, χωνεύεται πολύ δύσκολα. Γι`αυτό να μην την τρώς σκέτη αλλά μαζί με ρόκα, βασιλικό, κάρδαμο και αλλά θερμά χόρτα".